მკვდარიც რომ ვიყო, არ დავკარგავ კაცურ ღირსებას,
უსიყვარულოდ ქალს არ ვეტყვი სიტყვას "მიყვარხარ".
როცა კი ჩემს გულს სიყვარული კარზე ეწვია,
ქალმა ღალატი არჩია და გადამიყვარა.

რას მოველოდე უკუღმართი წუთისოფლიდან,
თუ ჩემი წილი სიყვარული აღარ არსებობს,
ბევრჯერ დავუსვი ეს შეკითხვა ჩემს თავს უბედურს,
რისთვის ვიცოცხლო, ან ამ ქვეყნად ვისთვის ვარსებობ.

ნდობა დავკარგე, განა მართლა გული არა მაქვს,
უპატიებელს ვპატიობ და დარდი თან დამაქვს,
ვიცოცხლო რისთვის?-თუ სიყვარულს გულში მიკლავენ,
თუკი ცრემლები დღე და ღამე თვალებს დანამავს.

ქალის სიმდიდრედ მიმაჩნია სული სპეტაკი.
ძვირ სამკაულად ყელს ნახვევი შვილის ხელები,
სილამაზეა ერთგულება, არა თვალები,
ასეთ ქალს მართლაც სიკვდილამდე ვენაცვალები.

უსიყვარულოდ როგორ შევქმნა აწი ოჯახი,
ჩავიკეტები, ჩემ ფიქრებთან მარტო დავრჩები.
პატივს ვცემ, როგორც მეოჯახეს, შვილების დედას,
მაგრამ ვიცი, რომ სამუდამოდ დავიტანჯები.