ჩემი გული სიყვარულის ცეცხლით იწვის. ყველას ძალუძს ამ ალის ხილვა. ვნებათა ქარიშხალს აჰყოლია მკერდის საპატიმროში გამომწყვდეული გული და ისე ირწევა გრძნობათაგან, როგორც ოკეანის ტალღებით აღტაცებული ნავი. ამ მოცეკვავე სამყაროსთან ერთად ვცეკვავ რითმთა საფარზე. მე შენი მთვარე ვარ და მთვარის ნათებაც. შენს ბაღში დარგული ვარდიც მე ვარ და მათ მოსარწყავად გამზადებული ანკარა წყალიც. ამ გზაზე მოვდიოდი სამოსშემოძარცული და ტერფშიშველი. პასუხად შენი სიცილი მსურს მხოლოდ, რომ მოიკლას ყველა
ნახე უფალო მოყვასნი დახოცეს,ნახე უფალო ქვებით ჩაქოლეს,
ნახე უფალო ზეთში მოხარშეს,ნახე უფალო მშიერნი ხიდისქვეშ.
ნახე უფალო შუბლში ტყვია ახალა,თითქოს მოკვდავმა ეშმაკი ახარა.
ნახე უფალო დედები ტირიან,შვილნი მოყვასის საკლავად მიდიან.
ნახე უფალო ცრემლები მელევა,მოკვდავს ცოდვები აღარ ელევა.
ნახე უფალო მოძხვარი ნემსით ხელში,ერთი სული აქ ჩავარდეს საგონებელში.
ნახე უფალო ცოდვები მალული ოჯოხეთშიაც არ არის ადგილი.
ნახე უფალო სიწმინდეს ქადაგებს ხვალ კი ქუჩაში თითქოს განაბობს.
ნახე უფალო სიმართლე დამალეს მაშინვე სიცრუე ამეფეს.
ნახე უფალო შემქმელნი უარყეს მოკვდავის შეთხზული იწამეს.
ნახე უფალო ლექსი დავწერე მითხარი განა ტყულილი ჩავწერე?!
წუთი მინდოდა და წამათ გრძელდებოდა,
მეტირებოდა და ცრემლი გამქრალიყო,
ფხიზელს ვეძებდი და ყველა დამთვრალიყო.
კეთილს ვეძებდი და ვპოულობდი ბოროტს,
წინ მივდიოდი და სულ მტოვებდნენ ბოლოს.
ჩუმად ვიყავი და ჩუმად ხმადაბლაო,
დავიღლებოდი და ჩქარა რა დაღლაო.
ყიდვა მინდოდა და ვკეტავ დაბინდდაო
ჩემს სახლს ვაღებდი და შენ აქ რაგინდაო.
გამომიგონე... ღამის ჩრდილიდან
გამოიტანე შენი ოცნება და დამამსგავსე....
მერე მოდი და ჩემს მკლავებში
შემოიხიზნე უპატრონე ჩემს მონატრებას...
ნუ შეაკავებ შენს ძარღვებში დამწყვდეულ ვნებას,
რომ ჩემს ხელებზე, ჩემს ტუჩებზე იძიო შური...
რომ შემოლეწო ჩემი სიზმარი,
როგორც ზღვის თქეშმა ქოხის ფანჯრები
და ამ სიზმრიდან სამუდამოდ ამომიყვანე....
რომ ავდგე და ყველაფერი გითხრა.
რა მიჭირს...
რა მილხინს...
რა მაწუხებს...
მაგრამ სად წავა ის სიტყვები, რომელსაც გეტყვი,
შენს გულს სეტყვასავით დახვრეტს,
თუ წვიმასავით დაასველებს,
მერე აორთქლდება
და ისევ იმ ადგილს დაუბრუნდება,
საიდანაც გამოუშვეს.
არ ვიცი . . .
გენიოსო, შენ ამბობ რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება
იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება!
მე მაოცებს რად იგონებ ყველა ტრფობის მლანძღავ ზღაპარს,
რომ მუდმივი ტრფობის გლოვა აღარავის არ უნახავს,
რომ ივიწყებს ყველა ხსოვნას,ვისაც სატრფო მოუკვდება,
რომ სუყველას გლოვის შემდეგ სხვა ტრფიალი მოუნდება
რომ თითქოსდა აღარავის აღარ ჰქონდეს წრფელი სული,
რომ ერთ სატრფოს სამუდამოდ შემოავლოს სიყვარული!
რაღად გინდა ეგ ცინიზმი რომ მღერიხარ დიდო გონო
ან ვის გინდა ცოდვიანი სტრიქონები გააგონო?!
