მინდა სიცოცხლეო
სული მევედრება,
თითქოს მეფერება,
თითქოს მეღელვება,
თითქოს დროს მიჰყვება
დროის ეს ფერება,
დრო მეცოტავება,
დრო არ მებევრება.
ის კი თავხედურად,
მიდის არ ჩერდება,
სულ მჭამს ერთი კითხვა:
სიცოცხლე გაჩერდება?!
სიცოცხლე არ შეწყდება,
სიცოცხლე გაგრძელდება,
"იმ ღამეს გაუმარჯოს.......
რომელიც გათენდება"

მართლა მივდივარ! თუკი წავედი....
არც უმიზეზოდ მითქვამს - მშვიდობით...
და ბევრი კარი, თავად დავკეტე ...
გულისტკივილით, ბევრი ჭრილობით..
მე ფლიდი კაცის არ მეშინოდა..
და ერთგულება მასშიც
ვეძიე....
ის როცა ზურგზე ტყვიებს მახლიდა,
მე სიყვარულით გადავეხვიე...

ამ სიტყვებს შენთვის წარმოთქმულს
ამ ფიქრებს შენთვის დახატულს
ამ სიზმრებს შენთვის მოგონილს
ამ ღიმილს კენტად დარჩენილს
ამ ფეთქვას შენგან გაჩენილს
ამ ფრენას მოგიძღვნი შენ
მიყვარს ღამე...როცა ვათენებ
და მიყვარს სიმღერა როცა შენ ხარ 
ჩემთან...გამოგივლი შენ სახლთან
და უაზროდ დავიყვირებ...ფიქრი
მარტო შენზე მიყვარს და დრო 
როცა გამიღიმებ....

წვეთები ტოტებს აესხა მძივად
და ქარის ხმაში ერთოდა გიტარა
წუხელ ბათუმში მოვიდა წვიმა
ანუ ბათუმში გამოიდარა...

უკანასკნელი ფოთოლი ტოკავს,
მოდის ზამთარი ვრცელი და ცივი
და როგორც წყაროს შედგმული კოკა
მთელი ქალაქი ივსება წვიმით....

ერთხელაც, 
გავიქცევი ყველა ნაცნობი თუ საყვარელი ადგილიდან,
გავეცლები ყველა მეგობარსა და ახლობელს,
საკუთარ თავსაც კი მივატოვებ,
მოვძებნი ვინმე სრულიად უცხოს,
რომლისგანაც სულერთი იქნება
შევუყვარდები თუ შემიძულებს,
მაპატიებს თუ არ მაპატიებს,
განმიკითხავს თუ ისეთს მიმიღებს როგორიც ვარ,
რომელსაც მხოლოდ იმას ვთხოვ, 
რომ მომისმინოს
და მოვუყვები მთელ ჩემს ცხოვრებას,
სულს ცოდვებისა და საიდუმლოებებისგან დავცლი,
იმ იმედით, რომ ისე შევმსუბუქდე,
მიწას მოვწყდე და ცისკენ წავიდე.

უცნაურია,
რაც უფრო მარტო ვარ,
მით უფრო არ მყოფნის სიმარტოვე.

რატომ ხდება,
რომ საკუთარ თავთან საუბარს
პირველი ყოველთვის მე ვიწყებ ხოლმე,
ხომ შეიძლება,
ერთხელ თვითონ მოვიდეს და გამომელაპარაკოს,
ზრდილობის გამო მაინც მოვუსმენდი.

თითქოს ჩემი სიგიჟე ასეთია,
რომ ხელებზე ეკლები მაქვს ამოსული
და გაბერილი ბუშტი ისე მიჭირავს,
არ სკდება.