მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება, 
იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი; 
და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი. 
ვარდის თვეა, მაისია, ნორჩ ბალახებს სიო არხევს, 
ხეებს ყვავილთ თეთრი გუნდი, როგორც თოვლი, ისე აწევს, 
მზე ნარნარი სხივებს აფრქვევს და სითბოში მთა-ბარს ახვევს. 
ყვავილებით მოქარგულა არემარე მომხიბლავი. 
ვერა ხედავ, იმ საფლავზე როგორ ტირის ობლად ქვრივი? 
რარიგ შვენის ახალგაზრდა ქალს ეგ სევდა ღვთაებრივი! 

გუშინ განვირიდე ყველა ემოცია,
შენზე ფიქრი ისევ წარსულს ჩავაბარე,
ჩუმად დავიმარხე ჩემში მოგონება
კარი დავხურე და გულიც გაგატანე...

უკვე აღარც მინდა შენი დაბრუნება,
ანდა რა აზრი აქვს?–ასე უცხოდქცეულს?!
შავი დარაბების მიღმა ზაფხულია,
მაგრამ ზამთრის სუსხი ჩემში დანავარდობს...

წადი...ნუღარც მოხვალ,უკვე გვიანია...
მე დღეს არად მიღირს–ყალბი გულწრფელობა,
ჩემში სიყვარულმა ღამე გაათია
შენ–კი მოგესაჯა,კარგო,უჩემობა...

ნურასოდეს ნუ აჰყვებით სხვის დამცინავ ხმას,
ნურავისზე ცუდს ნუ იტყვით - სხვამ რაც უნდა თქვას,
ნურასოდეს გაუცინებთ ბოროტსა და ავს,
ნურასოდეს ნუ დახუჭავთ სიცრუეზე თვალს.
ნურასოდეს მიატოვებთ მობარბაცე თვრალს,
და ნურავის დაამადლებთ გაკეთებულ კარგს...