მაგრამ რეალობა სხვაგვარია.
დაღლილი დედა — ეს არ ნიშნავს ზარმაცს. ეს ნიშნავს გადატვირთულს.
დედობა არ არის დასვენება. ეს არის მუდმივი სიფხიზლე — მაშინაც კი, როცა ბავშვს სძინავს. ეს არის გადადებული კვება, გადადებული სურვილები და გადადებული გეგმები. ეს არის გადაფასებული პრიორიტეტები, სადაც საკუთარი თავი ხშირად ყველაზე ბოლოში გადადის.
დედის დაღლილობა არ ჩანს ხელფასში, არ ითვლება სტაჟში და არავინ ჩუქნის “დასვენების დღეებს”. მაგრამ ეს დაღლილობა ღრმად არის ფესვგადგმული — სხეულში.
👩👧👦 სახლი არ “ლაგდება” თავისით
სუფთა სარეცხი, მოწესრიგებული სამზარეულო, მზა საჭმელი, ბავშვთან თამაში და ლოგიკური პასუხები ათას კითხვაზე — ეს ყველაფერი შრომაა. უხილავი, უწყვეტი, ხშირად დაუფასებელი შრომა.
😔 როცა გეუბნებიან: “სახლში ხარ და რა გღლის?”
ეს ყველაზე მტკივნეულია. თითქოს შენ ამდენ მცდელობას ვერავინ ხედავს.
შენ ხარ მზარეული, პედაგოგი, ექიმი, დამლაგებელი, მძღოლი, “მოთმინების ჩემპიონი” და ემოციური დამამშვიდებელი- ერთ ადამიანში.
🌸 რატომ გვიჭირს ამის დანახვა?
იმიტომ, რომ დედის საქმე ჩუმია, არ ყვირის.
დასკვნა: დაღლილი დედა არ არის “უსაქმური”. ის არის გმირი უხილავი მანტიით.
მიუხედავად ყველაფრისა, ის დგას ფეხზე. არ ჩერდება. ზრუნავს. უყვარს.
თუ ასეთი დედა ხარ — ნუ შეგრცხვება დაღლილობის. ნუ მოგერიდება ამის თქმა. შენი შრომა მნიშვნელოვანია. შენი ემოცია რეალურია. და შენ გჭირდება — დასვენება, მხარდაჭერა, პატივისცემა, დაფასება.
და თუ შენ გყავს ასეთი ქალი გვერდით — დაინახე. მოუსმინე. უთხარი, რომ ხედავ მის შრომას. ზოგჯერ ერთი გულწრფელი ფრაზაც საკმარისია:
“მადლობა, რომ ამ ყველაფერს აკეთებ.”
– მე რა უნდა გითხრათ სიყვარულზე, ეგ
ასაკი უკვე გავიარე.
– რა ასაკი.
– აი, კაცს რომ ჰგონია, სიყვარული მართლა რომ არსებობს.
– თქვენ გინდათ თქვათ რომ. . .
– დიახ, დიახ, ადრეც მეგონა, რომ არსებობდა, მაგრამ თურმე ეს ყველაფერი ბავშვობის ილუზიები იყო.
– მერე როგორ მიხვდით, რომ არ არსებობს?
ყოველთვის ყველაფერი იცვლება და მარადიული არასოდეს არაფერი არაა, ყოველთვის როცა ცუდად ვარ მარტო ვრჩები რადგან არავის სურს ჩემი მოსმენა, თუმცა უფრო სწორი იქნებოდა რომ მეთქვა მე არ მსურს არავისთან საუბარითქო,დღესაც ჩვეულებრივი დღე გათენდა ისეთივე, როგორიცა ყველაა, მთელი ცხოვრება დღეებისგან შედგება, ეს დღეები კი მუდამ ერთმანეთს გავს და რა გამოდის, რომ ცხოვრება მონოტონურ რეჟიმში მიდის, ეს კი საშინელება და აუტანელია, თითქოს ადამიანებიც ყველანი ერთმანეთს ვგავართ, ნუთუ ამისთვის იწვალა უფალმა, რომ ყველა ერთი იყოს???!! ზოგჯერ ვკარგავთ საკუთარ თავზე კონტროლს, გადავდივართ სხვა განზომილებაში, ვცდებით საზღვრებს, იმ საზღვრებს, რომლებსაც სამყარო აწესებს, ანუ შესაძლოა ისე ცხოვრება, რომ ყოველი დღე ერთმანეთს არ გავდეს, ეს კი ვფიქრობ უფრო საინტერესოა....ზოგჯერ ძალიან მინდება გიჟი ვიყო, გიჟი რადგან ყველა გიჟი თავისუფალია და მხოლოდ იმიტომ რომ ჰქვიათ „გიჟები“ აკეთებენ იმას რაც სურთ, აი სადამდე მივედი თავისუფლება მსურს, თუმცა რა შეიძლება იყოს ჩემთვის ეს თავისუფლება?
- იმიტომ რომ სიწმინდეა, მოვლენილი ღვთითგან.
- ჰოდა თუ კი სიწმინდეა, აბა, რატომ ცივა?
- იმიტომ რომ ვერ გაუძლო დამუქრებას მზისას.
- როგორ ბებო, სიწმინდესაც, აშინებენ განა?
- არა, მაგრამ შეუძლიათ, ლაქა მოცხონ ძალად.
- ბებო ლაქა რაღა არის? რად არ ამბობ? მითხარ ...
- აბა როგორ განგიმარტო? აბა როგორ გითხრა?
ვიცი რომ ცუდად ვარ, არ მშველის აბები რომლებსაც მასმევთ, არ მეშინია იმის რაც ჩემშია, თქვენი მეშინია.
მარტო დარჩენის მეშინია, ყველამ მიმატოვა, მაშინ როცა ძალიან მჭირდებოდა. თქვენც მიმატოვეთ.
არვიცი ბოლოს როდის ვნახე ადამიანი რომელიც იღიმის, მე მიყურებს და იღიმის, არც სითბო და ჩახუტება მიგვრძვნია.
თითქოს რა უნდა...
მაგრამ სულ უბრალოდ,
დაფიქრდები,
შეგიძლია თუ არა ვინმესთვის
ფინჯანი ყავის, ან ჩაის ისე მომზადება,
რომ არ კითხო, რამდენი კოვზი შაქრით უყვარს
და გაგეღიმება,
რადგან მიხვდები,
რომ ზოგჯერ, "ერთი" უფრო მეტია,
ვიდრე ასი, ვიდრე ათასი, ვიდრე ზოგადად ყველაფერი.
ნეტა, რამდენი ისეთი დღეა ჩემს ცხოვრებაში,
რომელიც ცალ-ცალკე გავატარეთ,
არ ვიცი, სად ვიყავი, ვისთან, ან რას ვაკეთებდი ამ დროს,
მეშინია, რომ ისინი მხოლოდ ჩემს ცხოვრებაშია და არა შენსაშიც,
უბრალოდ, მინდა ყველა მათგანის უკან დაბრუნება შემეძლოს,
მაგრამ სასწაულიც რომ მოხდეს და ეს გამომივიდეს,
იქნებ შენ აღარ გქოდნეს ამის სურვილი,
აღარ გინდოდეს ჩემთან ყოფნა.
საშინლად მომბეზრდა ყველაფერი,
ოცნებად ქცეული სიყვარული და ფიქრებში გაპარული მზე.
ირგვლივ ან ცინიკოსები მახვევია, ან ნარკომნები,
ეს მარტო მე კი არ მახვევია,
მთელი ქვეყანა ასეთი ხდება.
უმიზნო და ცივი,
მიჭირს აქ ცხოვრება, რადგან ამ ცივ ადგილას ძალიან თბილი დავიბადე,
მაგრამ მარტო ჩემი სიყვარული ვერ გაადნობს დიდი ხნის წინ დაწყებულ ყინვას.
რაც არ უნდა სიგიჟემდე მიყვარდეს მაინც მარტო ვარ,
რადგან ჩემი სიყვარული მარტოა,
მარტოა იმ ყვავილივით, რომელიც უღრან ტყეში ამოვა.
