დღესაც კი, ბევრი ადამიანი ფიქრობს, რომ თუ ქალი სახლშია — „არაფერს აკეთებს“. თითქოს დიასახლისობა ან დედობა არ ითვლება „ნამდვილ სამუშაოდ“. თითქოს იმ ქალს, რომელიც შვილს ზრდის და სახლს უვლის, მეტი დრო და ენერგია უნდა ჰქონდეს.
მაგრამ რეალობა სხვაგვარია.

დაღლილი დედა — ეს არ ნიშნავს ზარმაცს. ეს ნიშნავს გადატვირთულს.

დედობა არ არის დასვენება. ეს არის მუდმივი სიფხიზლე — მაშინაც კი, როცა ბავშვს სძინავს. ეს არის გადადებული კვება, გადადებული სურვილები და გადადებული გეგმები. ეს არის გადაფასებული პრიორიტეტები, სადაც საკუთარი თავი ხშირად ყველაზე ბოლოში გადადის.

დედის დაღლილობა არ ჩანს ხელფასში, არ ითვლება სტაჟში და არავინ ჩუქნის “დასვენების დღეებს”. მაგრამ ეს დაღლილობა ღრმად არის ფესვგადგმული — სხეულში.

👩‍👧‍👦 სახლი არ “ლაგდება” თავისით

სუფთა სარეცხი, მოწესრიგებული სამზარეულო, მზა საჭმელი, ბავშვთან თამაში და ლოგიკური პასუხები ათას კითხვაზე — ეს ყველაფერი შრომაა. უხილავი, უწყვეტი, ხშირად დაუფასებელი შრომა.

😔 როცა გეუბნებიან: “სახლში ხარ და რა გღლის?”

ეს ყველაზე მტკივნეულია. თითქოს შენ ამდენ მცდელობას ვერავინ ხედავს.

შენ ხარ მზარეული, პედაგოგი, ექიმი, დამლაგებელი, მძღოლი, “მოთმინების ჩემპიონი” და ემოციური დამამშვიდებელი- ერთ ადამიანში.

🌸 რატომ გვიჭირს ამის დანახვა?

იმიტომ, რომ დედის საქმე ჩუმია, არ ყვირის.

დასკვნა: დაღლილი დედა არ არის “უსაქმური”. ის არის გმირი უხილავი მანტიით.

მიუხედავად ყველაფრისა, ის დგას ფეხზე. არ ჩერდება. ზრუნავს. უყვარს.

თუ ასეთი დედა ხარ — ნუ შეგრცხვება დაღლილობის. ნუ მოგერიდება ამის თქმა. შენი შრომა მნიშვნელოვანია. შენი ემოცია რეალურია. და შენ გჭირდება — დასვენება, მხარდაჭერა, პატივისცემა, დაფასება.

და თუ შენ გყავს ასეთი ქალი გვერდით — დაინახე. მოუსმინე. უთხარი, რომ ხედავ მის შრომას. ზოგჯერ ერთი გულწრფელი ფრაზაც საკმარისია:
“მადლობა, რომ ამ ყველაფერს აკეთებ.”