"დედის ცრემლები"
მუხლებზე დავეცემი, ხელებს ავღმართავ
სათქმელი არ მაქვს, მუნჯივით დავდუმდები
სარკეს შევაფურთხებ, გული მომივა და
როგორც მოსისხლე მტერს ჩემ თავს დავმდურდები
თავსაც შევაგინებ, მერე შემცხვება,
თვალსაც დაბლა დავხრი, ისევ დავდუმდები
ჩემი შინაგანი, სულ როგორ მიმეორებს
მიდი,დაამთავრე, რამდენ დროს უნდები..
♥ ♥ ♥
უკვე მომბეზრდა!! მე ბევრი ვითმინე...სიმწრისგან ტუჩებზე რამდენჯერ ვიკბინე...
ცხოვრება რთულია დავკარგე ხალისი,უკვე პატარა დრომაც ქნა თავისი...
ვეცადე ცხოვრება დამეწყო თავიდან,არ ვიცი როგორ და ფიქრში დროც გავიდა...
ვიღაცა მიყვება მე თავის ცხოვრებას,და ნეტავ რად მინდა? მოუხმოს გონებას...
ვიღაცამ გრძნობები თანდათან მომპარა,თავისი თავი მე დობილად მომგვარა,
ვითმინე, გავძელი, ყელში ამოვიდა!ხმა ვერ ამოვიღე, ეს რა გამოვიდა...
როცა ბიჭი კოცნას მოგთხოვს , აწუწუნე ხანი
და ოცნებებით აეხდება თავი , დაეწყება მონატრება,
არყის ბოთლებს დაცლის... მიხვდება რომ არშიყობა,
ამ გოგოსთან არ ჭრის.როცა ბიჭი მოგთხოვს ნომერს...
სადღაც ქუჩაში..!
სადღაც ქუჩაში ღამე ჩამოწვა...
სადღაც ქუჩაში ლანდი გამოჩნდა...
ფეხს უჩქარებდა, ალბათ სციოდა...
ლოყაზე ცრემლი ჩამოსდიოდა...
პატარა გულში ტკივილს მალავდა,
გული კი უკვე ძლიერ ღელავდა...
იყო ბნელეთი და მისი ყოფნა მარადიული.
ეს იყო სწორი,მაგრამ მოვარდა გრძნეული ქარი
და ქარიშხალი,უეცარი–აღელვებული,
იშვა სიცოცხლედ ყოველივე ყოფის მღელვარი.
დღეს ყოფა არის მოუხდელი დანაშაული,
დამნაშავე კი ის არის,ქარი,მღელვარე ქარი.
ნუ აგებთ ძეგლებს დიდ სახელთა პატივსაცემად,–
მარადისობას ვეღარ შექმნით უღირსთ ხელებით.
თქვენ მეფე არ გყავთ და ყველაფრის გარდაცვალება,
უმწყემსობისთვის წუთისოფლის ყოფას მოელის.
ვგიჟდები ამ ლექსზე
შორს ცის კამარას მიწიერთაგან
ალი ეკიდა მზის ცხელ სხივებში
ცეცხლს ასდიოდა კვამლი ქათქათა
და იხრჩობოდა მაღალ მორევში
რკინის ღრუბლებად ამოჭედილი
ცხრა საფეხური ამაღლებულა
მართლა ღვთის ტახტი იდგა მოქნილი...
