ნამდვილი სიყვარული ალბათ ნიჭია.. რომელიც მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია.. რომელიც წმინდა, ამაღლებული, უმანკო, ნაზი და სათუთია..
იცით რა ბედნიერებაა იმის გაცნობიერება რომ შენ გაქვს ნიჭი.. ნიჭი გიყვარდეს.. ნიჭი გენატრებოდეს.. ნიჭი აღმერთებდე.. მისი არსებობაც კი რომ ბედნიერებას განიჭებდეს... მისი სიხარულით რომ ხარობდე და მისი ტკივილი რომ გტკიოდეს..
დედამ გაგზარდა კაცად,
დედის ამბორი არ გაკლდა,
დედას უყვარხარ მარად.
სიცივეს დედა აიტანს,
ტკივილს აიტანს დედა,
მაგრამ,როდესაც შვილს ტკივა
ამას ვერ იტანს დედა...
გამარჯობა, გული მინდა გაგიშალო.
მოგიყვები, ოღონდ შენ არ დამიშალო.
მომისმინე, დავფიქრდე და აი ვიწყებ.
რასაც გეტყვი გთხოვ ნურასდროს დაივიწყებ.
რომ არ ვიმჩნევ არ მადარდებ? რა გგონია?
შენი ნახვით, მემართება აგონია!
როცა გხედავ, საოცრება მემართება,
მაინც შემრჩა სურვილი და შემართება.
თავისთვად, არ გადარდებ მეგონება,
შენზე ფიქრმა დამიბინდა მე გონება.
ცხოვრება მღალატობს.
შორია ქუჩები
შენს გზებზე მავალი.
სიმშვიდე ვინ იცის..
არც მქონდა არასდროს
მაგრამ შენ სიცოცხლის
შეგრძნებაც წამართვი.
არაფრად მჭირდება – ეგ თქვენი მცნებები...
რა ვქნა, თუ არა ვარ თქვენსავით მართალი...
მე ბოლოს მომიღებს, ლექსი და ვნებები...
და მერე დაჯექით, ლექსები დათვალეთ...
მე მახსოვს ის დილა, ფეხზე რომ გათენდა...
და ვნება, უეცრად ზეციდან მოსული...
ეგ შენი ტუჩები, ჩემსას რომ დანებდა...
და მერე აპრილი, მაისზე ორსული...
არაფრად მჭირდება – მე შენი მადლობა...
მე დღემდე დაგეძებ, დავდივარ ღამეში...
იანვარში ალბათ უფრო აცივდება,
თოვლიც მოვა, მერე ქარი გაჰყრის ღრუბლებს.
შენი გრძნობა ვიცი უგრო გაცივდება,
მონატრებას ჩემი გული ვერ გაუძლებს.
ამტკივდება მე სხეულზე მეტად გული,
და ფიქრებით შენ არსებას შევეხები.
არ გჭირდები როგორც წრფელი სიყვარული,
ახლოს დგახარ მაგრამ მაინც ვერ გეხები.
