იასამნისფრად დავიწყებ, გაფერადებას ნახატის
იასამნისფერ ფანქრებზე კვალი დარჩება ქაღალდის
იასამნისფრად დაგიცდი, ოღონდ არ მკითხო სადამდის
იასამნისფრად შეამჩნევ, იმედი რომ არ გადამდის
იასამნისფრად გადავწერ, მაგრამ ამ ფიქრებს რა დათვლის?!
იასამნისფრად მოგითხრობ, შესახებ რაღაც ამბავის...

პატარა იყავ და ამიტომაც თუ ვერ გამჩნევდი მეპატიება,
რას ვიფიქრებდი, არ დამინდობდა შენი ქალური შურისძიება
და თუ გიყვარდი როდია ჭორი,ან ქარაგმულად თქმული იგავი,
მიუწვდომელი და ძალზე შორი,შენს თვალში დიდი ვინმე ვიყავი...

დამიტოვე სიგარეტი მხოლოდ ერთი ღერი,
ნაპასს ვეტყვი გადაეცი ფილტვებს მხოლოდ ტექსტი,
დარჩენილი ნაგავიდან, რჩება ხმოლოდ ფერფლი,
მერე ისევ ნაპასს ვურტყავ და ბოხი ხმით ვმღერი,
ამ ნიკოტინს მოუხდება ერთი ჭიქა ცეცხლი,
რაღას უცდი, გამოუშვი, სტოპკა მინდა ერთი.
ერთის მერე გამეხსნება, იძაგძაგებს მკერდი,
მერე ცეცხლზე მეტს მოვითხოვ. გამიმართეთ ხელი..

მე სიყვარული ლამაზი მქონდა ,
მინდორში სიზმრად წასულ ბალღივით,
სულში ფხიზელი და მთვრალი ოდნავ,
და ნიავსავით ოდნავ დაღლილი.
მე სიყვარული შემკრთალიც მქონდა,
ტაძარში ახლად შესულ ბალღივით.
ლოცვის ბურანში დაზრილი ოდნავ
და მლოცველივით ოდნავ დაღლილი.
მე სიყვარული დამფრთხალიც მქონდა,
მთვარით დამთვრალი კოლხის ცხენივით.
მტარვალი ეჭვით შეჭმული ოდნავ,
ოდნავ შემცბარი და შერცხვენილი.
მე სიყვარული მოშიშიც მქონდა,
ღვთისკარზე ახლად შემდგარ ბერივით,
უნანიებელ ცრემლად და ცოდვად,
წასული დროში და განფენილი.

გზაში მათხოვარმა ხელი გამიწოდა, 
დამეხმარეო, მთხოვა,
 ბინძურ სამოსში თავი ჩამალა
 და თხოვნას მოაყოლა ოხვრა. 
მცივა ვკანკალებო, მშია მაჭამეო, 
იქნებ არ დარგრჩეო ვალში, 
ზურგს ნუ შემაქცევო, ოჯახს მილოცავდა, 
თვალს არ მისწორებდა თვალში..

რამ გათქმევინა მიყვარხარო თუ არ გიყვარდი,
ალერსიანად რად მაპყრობდი მაგ ლამაზ თვალებს.
შენი გულისთვის თავს გავწირავო - რატომ ამბობდი,
ყალბი სიტყვებით თავს ასე ძლიერ რად მაყვარებდი.
მითხარი რატომ გამიცრუე იმედი ტკბილი,
მითხარი რატომ შემაყვარე თავი ძალიან...